Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

World of Crafters



Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω αυτό το blog πριν αποδώσω “Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι”, που λένε. Και Καίσαρας στην περίπτωση αυτή είναι η ημερίδα World of Crafters, που διενεργήθηκε τέλος Μαρτίου στο Αμερικανικό Κολλέγιο. Αλλά επίσης Καίσαρας είναι και οι δύο γλυκύτατες κοπέλες που την εμπνεύστηκαν και την οργάνωσαν και που εδώ και λίγα χρόνια προσπαθούν μέσα από τον ιστότοπό τους, το ftiaxto.gr, να ξαναδώσουν στο χειροποίητο την αίγλη που είχε κάποτε, ώστε να το αγαπήσουμε και να το εκτιμήσουμε όπως του πρέπει.
Ορίστε λοιπόν το γράμμα μου προς το World of Crafters:
“Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κατασκευάζω πράγματα. Χωνόμουν στο ατελιέ του πατέρα μου που ζωγράφιζε και έπαιζα με τα πινέλα, τις μπογιές και τα μικροαντικείμενα που μάζευε για να τον εμπνέουν. Κόλλαγα δίπλα στη μητέρα μου που έραβε στη ραπτομηχανή της και παρακολουθούσα το ύφασμα να γίνεται πάπλωμα, ή μαξιλάρι και μαγευόμουν.  Κι όταν μετά από χρόνια ήρθε η ώρα να συμπληρώσω το μηχανογραφικό μου για το πανεπιστήμιο δηλώνοντας μόνο Νομική ρώταγα τους δικούς μου "Και τί θα κάνω με τα χέρια μου;”
Περάσαν πολλά χρόνια από τότε με σπουδές πρώτα στη Νομική Αθηνών, μετά μεταπτυχιακό στο Μονπελιέ της Γαλλίας, μετά διδακτορικό στο Στρασβούργο, στο Ευρωπαϊκό δίκαιο περιβάλλοντος. Γυρνώντας στην Αθήνα, έπιασα δουλειά στο νομικό τμήμα μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας και άρχισα αυτό που θα ονόμαζε κανείς καριέρα.
Αλλά παράλληλα με τον καλοστρωμένο και σίγουρο δρόμο που είχα διαλέξει αχνοφαινόταν πάντα δίπλα μου ένα άλλο μονοπάτι που πότε κρυβόταν καλά, πότε σχεδόν άγγιζε το δρόμο μου. Ποτέ όμως δεν με άφηνε. Ώσπου μια μέρα βρέθηκε μπροστά μου μια διχάλα που με καλούσε να αποφασίσω μια για πάντα ποιος είναι ο δρόμος μου. Ο ένας γνωστός, σίγουρος, πεπατημένος. Ο άλλος άγνωστος, ανασφαλής και καινούργιος. Κάθισα κάτω και έδωσα στον εαυτό μου χρόνο να σκεφτεί.
Σκέφτηκα τα παιδιά μου, που χρειάζονται οικονομική ασφάλεια αλλά και μια ευτυχισμένη μαμά. Σκέφτηκα τον άντρα μου που δεν πρέπει να σηκώνει μόνος του την ευθύνη της οικογένειάς μας, αλλά που ήξερα ότι θα στηρίξει με αγάπη κάθε μου απόφαση γιατί αυτό κάνει από τότε που γνωριστήκαμε. Σκέφτηκα τις σπουδές μου, τα διπλώματα, τις εμπειρίες…
Στο τέλος όλης αυτής της διαδρομής σκέψεων και προβληματισμών βρέθηκε μπροστά μου το World of Crafters. Άδειασα το μυαλό μου από κάθε άλλη σκέψη και από οτιδήποτε ήταν ικανό να με επηρεάσει και ήρθα. Βρέθηκα σε μια άψογα οργανωμένη ημερίδα, με υπέροχους ομιλητές, γλυκύτατη παρουσιάστρια και δύο οργανώτριες που όπως λίγοι άνθρωποι διαχέουν αυτήν την αύρα των φίλων, ακόμα κι αν δεν τους έχεις πει ούτε καλημέρα ποτέ. Βρέθηκα όμως επίσης στο θέατρο του σχολείου μου. Εκεί από όπου ξεκίνησα φοβισμένο πρωτάκι και εκεί από όπου αποφοίτησα σε μια υπέροχη συγκινητική γιορτή. Θυμήθηκα την τελετή αποφοίτησης που ονομάζαμε Commencement, Έναρξη. Κι ένοιωσα σαν να ξεκινάω πάλι τη ζωή μου, στα 38 μου χρόνια.
Την άλλη μέρα, Κυριακή, αγκάλιασα τα κοριτσάκια μου και τον άντρα μου, χάιδεψα τα βιβλία μου και τα υφάσματά μου και μετά ανακοίνωσα στην οικογένειά μου ότι το καραβάκι μου που λέγεται ζωή αποφάσισε να βγει από το σίγουρο λιμάνι που άραζε και να ταξιδέψει σε άγνωστα νερά προς το όνειρο. Ο άντρας μου χαμογέλασε και με αγκάλιασε συγκινημένος. Από τη μέρα εκείνη δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες μέρες κι όμως μου φαίνονται σαν μήνες ολόκληροι. Έχουν γίνει χιλιάδες πράγματα, γραφειοκρατικά, οργανωτικά, ιστοσελίδες, ασφάλειες, μέχρι και μερικές διστακτικές πωλήσεις. Ράβω, κολλάω, φαντάζομαι και φτιάχνω ρουχαλάκια, παιχνίδια, αξεσουάρ και διακοσμητικά με στοιχεία πατσγουρκ για παιδάκια. Ονόμασα το καραβάκι που με ταξιδεύει Patch Your Dreams γιατί αυτός είναι ο προορισμός του ταξιδιού μου, να κολλήσουν σιγά σιγά κομματάκια ονείρου στο απίθανο πατσγουρκ που μπορεί να γίνει η ζωή αν της δώσεις την ευκαιρία.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που βρεθήκατε στο δρόμο μου, που με κάνατε να αισθανθώ μέρος αυτής της μεγάλης παρέας και να ευχηθώ να σας έχω κοντά μου στο καινούργιο μου ταξίδι.“