Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Περί γκράφιτι και ασβεστωμάτων



Πριν δύο μήνες είχαμε πάρει με τις κορούλες μου τον προαστικό και το μετρό για να πάμε σε έναν παιδότοπο στην άλλη άκρη της Αττικής όπου θα παίζαμε με έναν γλυκύτατο πιτσιρίκο. Στην πραγματικοτήτα το event της ημέρας ήταν μάλλον το ίδιο το τρένο και πολύ λιγότερο ο παιδότοπος καθώς λόγω κακής οργάνωσης, έλλειψης ασανσέρ, εκδοτηρίων εισιτηρίων και συνέπειας του Αττικού Μετρό, φτάσαμε φοβερά καθυστερημένες και αναγκαστήκαμε να φύγουμε πολύ νωρίτερα απ'ότι είχαμε προβλέψει. Η τριών χρονών κόρη μου παρατήρησε αμέσως τις “ζωγραφιές” των τρένων, σε σημείο που στο τέλος συζητούσαμε μόνο γι'αυτό. Και λέγοντας “ζωγραφιές” δεν εννοούσε τις αυτοκόλλητες πολύχρωμες διαφημίσεις που καλύπτουν όλο το τρένο του προαστικού, αλλά τα γκράφιτι, τα συνθήματα και τις μουτζούρες που καλύπτουν κάθε γωνίτσα στο εσωτερικό του βαγονιού. Της εξήγησα ότι αυτό είναι κακό, ότι δεν είναι σωστό να λερώνουμε με τους μαρκαδόρους μας τα παντά και γενικά προσπάθησα να της περάσω την ιδέα του σεβασμού των πραγμάτων που ανήκουν σε όλους. 
Ώσπου πριν μερικές μέρες είχαμε βγει οι τρεις κορασίδες (μαμά, νηπιάκι και μωράκι) για δουλειές στην περιοχή μας. Περπατούσα σπρώχνοντας το καροτσάκι με το μωρό και η “μεγάλη” μου κόρη χοροπήδαγε στο πεζοδρόμιο, πανευτυχής που ήταν στο δρόμο χωρίς να την κρατάω από το χέρι.
-Μαμά, μαμά. Κοίτα κακό, πολύ κακό, άρχισε να φωνάζει δείχνοντάς μου το πεζοδρόμιο.
Προσπάθησα να καταλάβω τί την είχε ενοχλήσει αλλά δεν έβλεπα τίποτα το κακό. Ίσα ίσα που το συγκεκριμένο πεζοδρόμιο ήταν ιδιαίτερα καθαρό και περιποιημένο. Η μικρή μου έδειξε τότε τα κυκλάκια από ασβέστη που κάποιος μερακλής κάτοικος είχε ζωγραφίσει στο πεζοδρόμιο.
-Γιατί είναι κακό αυτό, μωρό μου; την ρώτησα.
-Γιατί μου είπες χθες (οκ, ήταν πριν δύο μήνες, αλλά αυτό το προσπερνάμε) ότι είναι κακό να λερώνουμε με το μαρκαδόρο μας παντού.
-Ε, δεν είναι και το ίδιο. Είμαι σίγουρη ότι ο κύριος εδώ ήθελε να ζωγραφίσει το πεζοδρόμιο για να το κάνει πιο όμορφο.
Και μου απαντάει με ύφος αγέρωχο και υπεροπτικό:
-Μπορεί και ο κύριος στο τρένο να ήθελε να το κάνει πιο όμορφο.
Πριν από τη συζήτηση αυτή δεν είχα βάλει ποτέ στο ίδιο καλάθι τα γκράφιτι και τα ασβεστώματα. Λατρεύω τα ασπρισμένα πεζοδρόμια που με κάνουν να ταξιδεύω σε νησιώτικα καλντερίμια ενώ πολύ σπάνια να δω ένα γκράφιτι που μου αρέσει. Αλλά όταν είσαι τριών χρονών ο κόσμος είναι κάτι καινούργιο που ανακαλύπτεις με καθαρό μυαλό, χωρίς προκαταλήψεις. Οι έννοιες του όμορφου και του άσχημου, του σωστού και του λάθους, του αποδεκτού και του απαράδεκτου πρέπει να οριστούν και να ανακαλυφθούν απ’ την αρχή.
Δεν θέλησα να κλείσω από τόσο νωρίς τις πόρτες του μυαλού της κόρης μου. Λατρεύω τις ανοιχτές πόρτες. Και σκέφτηκα ότι αντί να κλείσω αυτές της κορούλας μου θα μπορούσα να ανοίξω λίγο περισσότερο τις δικές μου. Μπορεί να μην φτάσω μέχρι το να μου αρέσουν οι μουτζούρες στα τρένα αλλά ίσως αγαπήσω λίγο περισσότερο τους ζωγραφισμένους με τεράστια γράμματα δρόμους της πόλης μου.
Και κυρίως θα προσπαθήσω να κρατήσω τις πόρτες του μυαλού μου ανοιχτές, όταν παίζω με τα υφάσματα και τα χρώματα για να δημιουργήσω ρουχαλάκια για τα παιδιά μας.